Głownia stalowa, polerowana, obustronnie szlifowana w szeroką, wklęsłą bruzdę przygrzbietową. Pióro obosieczne, sztych przygrzbietowy. Nasada z krótkim progiem, grzbiet płaski. Rękojeść z mosiądzu złoconego, zamknięta, jednoka-błąkowa. Kabłąk załamany u dołu pod kątem prostym, u góry zgięty w łuk i rozszerzony. Tylne ramię jelca przygięte ku dołowi, zakończone wydatną łezką. Wąsy jelca wrzecionowate. Głowica lekko pochylona ku przodowi, pokryta kapturkiem zakończonym główką, w której zanitowany jest trzpień głowni. Trzon rękojeści drewniany, opleciony sznurkiem dla wytworzenia szesnastu karbów, obciągnięty czarną skórą. Pochwa drewniana, pokryta czarną, lakierowaną skórą z trzema mosiężnymi, złoconymi okuciami o ząbkowanych krawędziach. Okucie górne i środkowe z ogniwkami i ruchomymi kółkami nośnym z grubego mosiężnego drutu. Okucie dolne ze znacznie dłuższym ramieniem przednim i wyraźnym rozszerzeniem piętki.

Opisywana szabla jest eksponatem książkowym, która pokazana została w książce Janusza Jarosławskiego pt.:"Szable Armii Austro-Węgierskiej". Szable pokazano na stronach 20-21.