Głownia obustronnie szlifowana w szeroką wklęsłą bruzdę przygrzbietową. Nasada obustronnie płaska, pióro obosieczne, sztych centryczny. Na zewnętrznym płazie głowni wyryty napis: Fringia, na wewnętrznym wyryte wyobrażenia księżyca i gwiazd. Na głowniach szabel z XVI–XVII wieku często spotyka się napisy: „Genoa”, „Frangia” albo „Fringia”. Były to ostrza wytwarzane głównie we Włoszech i w Styrii, przeznaczone nie tylko na rynek europejski, lecz także do krajów arabskich. Stąd też wspomniane napisy stanowiły swego rodzaju znak jakości, wskazujący na wyrób „Franków”, czyli produkt zachodniego pochodzenia. Rękojeść zamknięta, z jelcem trzykabłąkowym, tworzącym regularny łuk. Kabłąki boczne ruchome składają się do wewnątrz kabłąka przedniego (nieruchomego). W położeniu otwartym kabłąki boczne utrzymywany jest sprężynującą zapadką. Głowica lekko pochylona ku przodowi, pokryta kapturkiem zakończonym główką. Kapturek przechodzi w wąski warkocz zamocowany u dołu profilowanym pierścieniem. Uchwyt drewniany, drobno karbowany, pokryty czarną skórą. Pochwa z polerowanej stalowej blachy. Szyjka z kołnierzem mocowanym na wcisk, wzmocniona nałożoną tuleją z kołnierzem przylutowanym na mosiądz. Dwie ryfki przylutowane na mosiądz do grzbietu pochwy wyposażone w ruchome kółka nośne. Ostroga z dłuższym przednim ramieniem.

Opisywana szabla jest eksponatem książkowym, która pokazana została w książce Janusza Jarosławskiego pt.:"Szable Armii Austro-Węgierskiej". Szable pokazano na stronach 46-49.