Głownia stalowa, niklowana, obustronnie płasko szlifowana, tzw. Steckrücken-Klinge z wydatnym wałkiem na grzbiecie przechodzącym w ość obosiecznego pióra (zapożyczona z saksońskiej szabli kawaleryjskiej wz. 1854). Na grzbiecie wybita litera A pod koroną (Albert I Wettyn, król Saksonii w latach 1873-1902), liczba 80 (szabla przyjęta na stan armii saksońskiej w 1880 roku) oraz cecha kontroli technicznej (Revisions-Stempel) – gotycka litera S pod koroną. Na nasadzie, po stronie wewnętrznej, wybita sygnatura: GEBR. WEYERSBERG / SOLINGEN. Rękojeść zamknięta, z jelcem koszowym wykonanym ze stali, niklowana. Tarczka perforowana dwudziestoma siedmioma okrągłymi otworami o średnicy 7 mm. Tylne ramię kosza lekko wygięte ku dołowi, dolna partia kosza niesymetryczna. Krawędzie kosza dla wzmocnienia uformowane w półwałek w tylnej części dwa podłużne otwory na temblak. Przedni kabłąk wygięty w równomierny łuk łączący się z głowicą rękojeści. Głowica pokryta kapturkiem zwieńczonym płaską główką, stanowiącą nakrętkę. Kapturek przechodzi w warkocz z przynitowanymi do trzonu rękojeści, dwoma skrzydełkami, ujęty pierścieniem. Dolna część warkocza nacięta w drobną kratkę dla pewniejszego oparcia kciuka. Uchwyt drewniany, o siedmiu karbach, pokryty szarym jaszczurem, z oplotem ze skręconego mosiężnego filigranu. Pochwa z blachy stalowej, niklowana, o przekroju owalnym, z dwiema ryfkami. Górna ryfka bez kółka nośnego, z boczną antabką po stronie wewnętrznej. Dolna ryfka z nieruchomym kółkiem nośnym. Szyjka zakończona kołnierzem mocowanym na wcisk. Ostroga nierównoramienna. Pierwsze kroki w kierunku opracowania lżejszego modelu szabli kawaleryjskiej, mającej zastąpić szablę wz. 1869, podjęto w Generalnym Inspektoracie Kawalerii pod koniec XIX wieku. Za jej koncepcję, obok Generalnego Inspektora Kawalerii, odpowiedzialny był Wojskowy Komitet Techniczny. W sierpniu 1904 roku przedstawiono pierwsze wersje nowej szabli kawaleryjskiej. Broń otrzymała masywną oprawę koszową ze wzmocnioną krawędzią oraz 27 okrągłymi otworami, które znacznie zmniejszały jej wagę. Głownie produkowano ze stali „W2G. vergiitet” firmy Böhler, stosowanej do wytwarzania luf karabinowych. Pochwę wykonywano ze stali stopowej firmy Jung i Grasser. Po przeprowadzeniu szeregu testów i prób w jednostkach oraz usunięciu wykrytych wad, szabla w 1906 roku została wprowadzona na uzbrojenie oddziałów kawalerii, artylerii, wojsk fortyfikacyjnych, a także innych formacji. Prezentowana szabla według podania używana była przez podoficera kawalerii legionowej I Brygady Legionów Polskich w latach 1914-1917.  

Opisywana szabla jest eksponatem książkowym, która pokazana została na okładce książki Janusza Jarosławskiego pt.:"Szable Armii Austro-Węgierskiej".