Głownia stalowa, wklęsło szlifowana na obu płazach w jedną szeroką bruzdą biegnącą od nasady do pióra oraz głęboką strudziną przy grzbiecie, sięgającą od końca zastawy do pióra.  Grzbiet tylca płaski z wydatnymi krawędziami. Pióro obosieczne ze sztychem przygrzbietowym. Oprawa rękojeści zamknięta, mosiężna. Jelec z jednym kabłąkiem przednim (dwa kabłąki boczne zostały usunięte). Tarczka jelca owalna, w tylnej części pochylona lekko ku dołowi. Głowica z kapturkiem, zwieńczona u góry owalną kopułką, w której zanitowany jest trzpień głowni. Trzon rękojeści drewniany, poprzecznie karbowany, obciągnięty ciemnobrązową skórą, z oplotem z podwójnie skręconego mosiężnego filigranu. Pod jelcem podkładka skórzana. Pochwa z blachy stalowej, polerowanej, w przekroju owalna, lutowana mosiądzem na brzuścu. Pojedyncza ryfka o masywnym, ruchomym kółku nośnym. Szyjka z płaskim kołnierzem, mocowanym do płaszcza pochwy dwoma nitami. Ostroga nierównoramienna, z wydatną piętką u dołu.  Oznaczenia: na grzbiecie nasady wyryty napis:  Mre d'Armes de Chat' x bre 1879 = Cav rie L re Mle 1822 (Manufaktura w Châtellerault , grudzień 1879 [data produkcji], model lekkiej kawalerii 1822 [oznaczenie wzoru szabli]. Na nasadzie głowni, tuż pod jelcem, wybite dwa znaki kontrolne: litera B wpisana w rąb. Na przednim ramieniu jelca po stronie wewnętrznej wybity znak kontrolny: litera C wpisana w okręg, dwa nieczytelne znaki kontrolne oraz numer: 515. Na tylnej części tarczki jelca wybite oznaczenie pułkowe: 1.P.SZW.17. - 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, Broń Nr. 17.

Odtworzenie dawnego 1 Pułku Ułanów Legionowych rozpoczęto w końcu października 1918 roku. Inicjatywa utworzenia pułku należała głównie do majora Gustawa Orlicz-Dreszera późniejszego jego pierwszego dowódcy. W skład pułku weszły szwadrony sformowane we Włodawie – 1, Chełmie – 2 i 3, Hrubieszowie – 4 i karabinów ma- szynowych. Po przyjęcie szefostwa pułku przez Józefa Piłsudskiego, w grudniu 1919 roku jednostkę przemianowano na 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pułk prowadził ciężkie walki z konnicą gen. Siemiona Budionnego. W dwudziestoleciu międzywojennym jednostka stacjonowała w Warszawie w koszarach przy ul. Ułańskiej. Od 1927 roku szwadron pełnił funkcje reprezentacyjne i służbę wartowniczą w Belwederze. Z tego okresu pochodzi pułkowa przyśpiewka (żurawiejka): Niedaleko Belwederu, Oj! Stoi pierwszy szwoleżerów, Oj! Choć niewielka ich gromadka, Lecz pilnują swego “Dziadka”.

W wojnie obronnej 1939 r., pułk w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii walczył nad granicą Prus Wschodnich. Bronił linii Narwi w rejonie Pułtusk-Serock, a następnie na linii Bugu. Trzy szwadrony liniowe pułku walczyły w jednej z ostatnich bitew kawalerii w kampanii wrześniowej pod Krasnobrodem (23 IX).

Szabla pokazana została w książce autorstwa Janusza Jarosławskiego pt.: "Szable Wojska Polskiego 1918-1939" na stronach 326-327. 

Każdy z eksponatów mogą Państwo obejrzeć przed zakupem w naszej firmowej galerii w Warszawie. Do każdego eksponatu, na życzenie klienta, dołączamy certyfikat poświadczający o autentyczności Państwa zakupu.