Głownia obustronnie płasko szlifowana z grzbietem w formie zaokrąglonego wałka. Pióro obosieczne z wyraźną ością utworzoną przez przedłużenie wałka grzbietowego. Sztych centryczny. Rękojeść z jelcem zamkniętym. Jelec koszowy wycięty ażurowo z płata stalowego, z wpisanym w okrąg wyobrażeniem orła pruskiego, w koronie z mieczem i jabłkiem królewskim w szponach. Tył kosza mocno wygięty ku dołowi. Trzon rękojeści wykonany z jednego kawałka czarnego ebonitu z jedenastoma poprzecznymi karbami, u dołu formowany w muldę na palec wskazujący, zamocowany dwoma stalowymi śrubami do trzpienia głowni. Od dołu ujęty stalowym pierścieniem. Głowica lekko pochylona ku przodowi, owalna, zwieńczona nakrętką mocującą oprawę rękojeści do trzpienia głowni. Pod jelcem nasunięta na głownię skórzana podkładka. Pochwa z blachy stalowej, oksydowana na kolor czarny, u dołu zakończona ostrogą z dłuższym przednim ramieniem. Pojedyncza ryfka z nieruchomym kółkiem nośnym i antabką od wewnątrz. Krawędzie pochwy wzmocnione przylutowanymi stalowymi blaszkami. Szyjka z kołnierzem lejkowato rozszerzonym, mocowany dwiema wkrętkami. Oznaczenia: na nasadzie, po stronie wewnętrznej, wybita marka firmy PACK OHLIGER & Co SOLINGEN. Na grzbiecie nasady wybite W pod koroną (Wilhelm II., 1888-1918), liczba 15 (szabla przyjęta na stan armii w 1915 roku) oraz cecha kontroli technicznej w postaci gotyckiej litery C pod koroną. U dołu warkocza, na głowicy oraz na nakrętce wybite cechy kontrolne w postaci gotyckiej litery C pod koroną. Na szyjce od wewnątrz oraz na wewnętrznej stronie piętki wybita cecha kontrolna: litera C pod koroną. Na szyjce pochwy wybite oznaczenie pułkowe 11.J.P.1.45 - 11 Pułk Strzelców Konnych (Jäger-Regiment zu Pferde Nr. 11, 1. Eskadron, Waffe Nr. 45), Szwadron Nr. 1, Broń Nr. 45. 11 Pułk strzelców konnych został sformowany 1 października 1913 roku. Garnizonem jednostki był Lubliniec i Tarnowskie Góry, wchodził w skład VI Korpusu Armii Niemieckiej.

Cesarz Wilhelm II marzył o wielkości, podbojach, krwi i żelazie. W wolnych chwilach studiował strategię i organizację armii. W 1890 roku z jego inicjatywy został wprowadzony na uzbrojenie kawalerii pruskiej pałasz o prostej, płasko szlifowanej głowni z wydatną ością. Zastąpił dotychczas używaną szablę kawaleryjską wz. 1852, sukcesywnie wycofaną z jednostek liniowych na rzecz formacji tyłowych (szable pozostawiono tylko w artylerii konnej). Na przełomie XIX i XX wieku tendencja wprowadzania pałaszy na uzbrojenie jedno- stek kawalerii stała się coraz bardziej upowszechniona. Powstały konstrukcje takie jak pałasz francuski wz. 1882, hiszpański wz. 1907, angielski wz. 1908, szwedzki wz. 1893. W pałasze pochodzące z zasobów poniemieckich, były uzbrojone niektóre jednostki Wojska Wielkopolskiego a później oddziały kawalerii Wojska Polskiego. Po wojnie polsko-bolszewickiej wycofano je z uzbrojenia.

Opisywany pałasz jest eksponatem książkowym, który pokazany został w książce Janusza Jarosławskiego pt.:"Szable Wojska Polskiego 1918-1939". Pałasz pokazano na stronach 308-309.

Każdy z eksponatów mogą Państwo obejrzeć przed zakupem w naszej firmowej galerii w Warszawie. Do każdego eksponatu, na życzenie klienta, dołączamy certyfikat poświadczający o autentyczności Państwa zakupu.