Głownia z damastu skuwanego, obustronnie szlifowana w szeroką, wklęsłą bruzdę, dochodzącą do obosiecznego pióra. Na wewnętrznym progu głowni wybita sygnatura producenta: Weyersberg & Stamm / Solingen oraz napis: EISENHAUER (ostrze wysokiej jakości o utwardzonej krawędzi tnącej). Po stronie zewnętrznej wybita nazwa sklepu – A. NEJEDLY / OLMÜTZ (Ołomuniec). Na płazie po stronie zewnętrznej wyryta dedykacja: Ehrengabe Su Kaiserl Hoheit / Erzherzog Eugen / Bestschiessen 8.8.1895 (Honorowy dar dla Jego Cesarskiej Wysokości Arcyksięcia Eugeniusza / Najlepsze strzelanie 8.8.1895). Rękojeść zamknięta, jelec jednokabłąkowy z profilowanej, niklowanej blachy. Kabłąk jelca z dwoma wybrzuszeniami wyprowadzony z tarczki o bokach wygiętych ku górze, z tylnym ramieniem pochylonym ku dołowi, zakończonym wałkiem. W tylnym ramieniu tarczki dwa otwory na temblak. Głowica lekko pochylona ku przodowi, pokryta kapturkiem zakończonym główką. Trzon rękojeści drewniany, poprzecznie karbowany, obciągnięty drobnym jaszczurem, z oplotem z podwójnie skręconego mosiężnego filigranu. Kapturek prze-chodzi w wąski warkocz zamocowany u dołu profilowanym pierścieniem. Tył kapturka i warkocz żłobkowane. Pochwa stalowa, niklowana z dwiema ryfkami o szerokich, tarczkowatych, wypukłych pierścieniach, z ruchomymi kółkami nośnymi. Szyjka pochwy mocowanym na wcisk. Ostroga nierównoramienna. Eugeniusz Ferdynand Habsburg (1863-1954) był austriackim arcyksięciem, marszałkiem polnym cesarsko-królewskiej armii oraz wielkim mistrzem Zakonu Krzyżackiego w latach 1894-1923. Był najmłodszym synem arcyksięcia Karola Ferdynanda z linii Habsburgów cieszyńskich oraz arcyksiężnej Elżbiety Marii, córki Józefa Antoniego Habsburga, palatyna Węgier. W młodości studiował historię sztuki, a następnie skupił się na służbie wojskowej. Rozpoczął naukę w Terezjańskiej Akademii Wojskowej, a po jej ukończeniu w 1888 roku, mając 25 lat, arcyksiążę w stopniu majora został oddelegowany do Cieszyna, gdzie objął funkcję komendanta stacjonującego tam 100 Śląsko-Morawskiego Pułku Piechoty Generała von Steinsberga. Szybko awansował na podpułkownika, a w 1890 roku uzyskał stopień pułkownika. Rok później objął dowództwo 13. Pułku Huzarów. W 1894 roku został honorowym dowódcą 4. Dolnoaustriackiego Pułku Piechoty Wielkiego Mistrza Zakonu Krzyżackiego (niem. Niederösterreichisches Infanterieregiment Hoch- und Deutschmeister Nr. 4). W tym samym roku, po śmierci Wilhelma Habsburga, objął urząd wielkiego i niemieckiego mistrza Zakonu Krzyżackiego. Jako zwierzchnik zakonu odbywał liczne podróże po Europie, reprezentując cesarza Franciszka Józefa I oraz Dom Habsbursko-Lotaryński. W 1896 roku uczestniczył w Moskwie w uroczystościach koronacyjnych Mikołaja II Romanowa. W latach 1900-1908 dowodził XIV Korpusem w Innsbrucku. W przededniu wybuchu I wojny światowej był generałem kawalerii i komendantem obrony Tyrolu. Po rozpoczęciu działań wojennych objął dowództwo 5. Armii walczącej na Bałkanach, a następnie został przeniesiony na front włoski, gdzie odegrał kluczową rolę w bitwie pod Caporetto. W 1916 roku został awansowany na marszałka polnego. Jako wielki mistrz Zakonu Krzyżackiego organizował szpitale polowe i lazarety, w których opiekę sprawowały siostry zakonne zakonu oraz kapelani. Po upadku monarchii austro-węgierskiej w 1918 roku Eugeniusz Ferdynand Habsburg został zdymisjonowany ze swoich stanowisk przez nowy rząd Austrii. W 1923 roku zrezygnował ze zwierzchnictwa nad Zakonem Krzyżackim i osiedlił się w Szwajcarii. W 1934 roku powrócił do Austrii, a po II wojnie świa- towej zamieszkał pod Innsbruckiem. Zmarł 30 grudnia 1954 roku podczas pobytu w sanatorium w Merano, został pochowany w katedrze św. Jakuba w Innsbrucku. Prezentowaną szablę arcyksiążę Eugeniusz Ferdynand otrzymał podczas zawodów strzeleckich w 4. Dolnoaustriackim Pułku Piechoty w Graz. Było to wyróżnienie nie tylko za jego umiejętności strzeleckie, lecz przede wszystkim za jego aktywne zaangażowanie w życie pułku i pełnienie funkcji honorowego dowódcy.

Opisywana szabla jest eksponatem książkowym, która pokazana została w książce Janusza Jarosławskiego pt.:"Szable Armii Austro-Węgierskiej". Szable pokazano na stronach 66-73.