Głownia stalowa, czwórgraniasta, polerowana, lekko odchylona od osi lufy, zwężająca się ku sztychowi. Tuleja z wykrojem skośnym, wlot przykryty wydatnym mostkiem. Na mostku wybity numer broni: 2213. Pierścień blokujący ulokowany jest w dolnej części tulei, porusza się pomiędzy dwoma występami ograniczającymi. Zaciskany jest stalowym wkrętem. Ramię łączące głownię z tuleją masywne, krótkie. Mocowanie na karabinie następuje poprzez wprowadzenie do wykroju tulei czopa  umiejscowionego na lufie i obrocie tulei wokół jej podłużnej osi o   90 stopni, zblokowaniu położenia bagnetu za pomocą pierścienia i dokręceniu wkręta. Pochwa drewna pokryta czarną skórą, wyposażona w stalowe okucia: dławik z osłoną, zaczep do żabki i gałkę ochronną. Bagnet wz. 1867 był ostatnim oficjalnym modelem bagnetu tulejowego stosowanego przez armię austro-węgierską. Przeznaczony był do jednostrzałowego karabinu czarnoprochowego wz. 1867, skonstruowanego przez wynalazcę i konstruktora broni Josefa Werndla. Wprowadzonego na uzbrojenie jako następcę karabinu odprzodowego Lorenz wz. 1854. Bagnet używany był m.in. przez żandarmerię i gwardię teryto-rialną Tyrolu, a także stosowany z karabinami piechoty Früwirth wz. 1867/77 i 1872, a także Kropatschek wz. 1878. 

Bagnet pokazany został w najnowszej książce Janusza Jarosławskiego pt.:"BAGNETY ARMII AUSTRO-WĘGIERSKIEJ" na stronach 64, 65 i 66.

Każdy z eksponatów mogą Państwo obejrzeć przed zakupem w naszej firmowej galerii w Warszawie. Do każdego eksponatu, na życzenie klienta, dołączamy certyfikat poświadczający o autentyczności Państwa zakupu.