Głownia stalowa, jednosieczna, z obustronnym progiem i dwustronnym, wklęsłym zbroczem. Grzbiet płasko szlifowany, pióro jednosieczne, symetryczne. Głowica stalowa z ukośną dolną krawędzią, lutowana do trzonu i nitowana pojedynczym nitem stalowym. Prowadnica w części grzbietowej, okrągła nakrętka przycisku po stronie zewnętrznej. Zatrzask blokujący ze sprężyną spiralną typu Weyersberg. Jelec stalowy, krótki, z przednim ramieniem o zaokrąglonym końcu i tylnym wyposażonym w pierścień mocujący. Rękojeść z okładkami z drewna bukowego mocowanymi do trzpienia dwiema śrubami stalowymi z nakrętkami. W dolnej części okładzin, nad jelcem, umieszczone są podłużne otwory odwadniające. Opora ogniowa okładek rękojeści z blachy stalowej, tłoczonej (sztancowanej). Pochwa z blachy stalowej, zakończona okrągłą gałką ochronną. Zaczep owalny, przylutowany wraz z wzmacniającą podkładką do płaszcza pochwy, sfazowany u góry dla ułatwienia ściągania żabki. Dławik z ostrogą mocowany do płaszcza pochwy stalową śrubką. Pochwa pierwotnie pokryta lakierem koloru czarnego, przemalowana na kolor oliwkowo - zielony.

      Oznaczenia: na progu głowni po stronie zewnętrznej wybita sygnatura - “PERKUN”, cecha fabryczna - litera A w prostokącie   oraz cecha imienna rzeczoznawcy C.O.M.U. - litera M w trójkącie (kpt. Edmund Modliński). Po stronie wewnętrznej wybite godło państwowe - orzeł w koronie, poniżej litery W.P. (Wojsko Polskie).

       W ciągu dziesięcioletniej historii bagnetu wz. 28 (późniejszego wz. 29) jego konstrukcja poddana została tylko jednej znaczącej modyfikacji. Wobec tego, iż cała rękojeść znajdowała się pod lufą kbk i nie była już narażona na niszczące działanie płomieni wylotowych, nie było potrzeby stosowania blaszanej opory ogniowej. Rezygnacja z tej części upraszczała proces technologiczny i obniżała koszty produkcji. W związku z rezygnacją z opory opracowane zostały nowe warunki techniczne, bagnet zyskał (na krótko) oznaczenie wz. 30. Pierwszych 50 kompletnych bagnetów wz. 30 odebrał rzeczoznawca C.O.M.U. przy F.B. Radom inż. A. Jarnuszkiewicz. Bagnety te 3 lutego 1931 roku wysłano do 3 Batalionu Strzelców (stacjonującego w garnizonie Rembertów) w celu przeprowadzenia prób poligonowych.