Głownia stalowa, jednosieczna, fosforowana, bez zbrocza z centralnym sztychem. Od połowy długości tworząca obosieczne pióro. Szlif płaski wyzna- czający oś płazów głowni.

Jelec stalowy, z niewielkim ramieniem w części przedniej, w tylnej zaś zakończony okrągłym trzpieniem wchodzącym w gniazdo na cylindrze gazowym karabinu. Zatrzask kołyskowy ze spiralną sprężyną wytłoczony z blachy, obejmujący trzon. Okładki rękojeści z czarnego sztucznego tworzywa, nacinane w kratkę, mocowane do trzonu dwiema śrubami. Przycisk kołyskowego zatrzasku moletowany, umieszczony tuż nad jelcem, służący do blokowania bagnetu w pochwie i odblokowywania zatrzasku. Prowadnica z dwóch elementów stalowych przynitowanych do trzonu dwoma nitami.

Pochwa typu US M8A1, wykonana z tworzywa sztucznego, naśladuje strukturę i kolorystykę drewna. Na płaszczu osłony od strony zewnętrznej wybita sygnatura: HTK pod koroną (Hærens Tekniske Korps). Do wysięgnika za pomocą dwóch nitów zamocowana jest parciana żabka w kolorze oliwkowym, wyposażona w pętlę do pasa głównego oraz trok z zapinką do przytrzymywania rękojeści bagnetu.

Bagnet - nóż bojowy przeznaczony był do amerykańskiego karabinu samopowtarzalnego Garand M1. Karabin skonstruowany przez Johna C. Garanda był bronią celną i niezawodną. W uzbrojeniu armii amerykańskiej pozo- stawał do końca 1957 roku, kiedy po wprowadzeniu nowej   amunicji (7,62 × 51 mm NATO), został zastąpiony przez  karabin automatyczny M14 (US Rifle 7.62 mm M14).

Bagnet produkowany był w latach 1954-1963 w Kongsberg Våpenfabrikk. W armii duńskiej używany wyłącznie jako nóż szturmowy. Pomimo możliwości zamontowania go na karabinie M1 Garand, żołnierzom w tym celu wydawano dodatkowe bagnety wzór 1950 (US M1).